fbpx
Bleikt

15 ómissandi hinsegin kvikmyndir

Tómas Valgeirsson
Laugardaginn 11. ágúst 2018 17:00

Hinsegin dagar hafa verið haldnir hátíðlegir þessa vikuna og af því tilefni erum við öll hinsegin um helgina, en gleðigangan fór fram í dag í miðbænum.

En hvernig hefur kvikmyndasagan fjallað um og talað til hinsegin hópa?
Hvaða gullmolar standa upp úr og hvers vegna?

Undirritaður tók saman léttan lista um nokkrar frábærar hinsegin kvikmyndir og hvetur fólk eindregið til þess að setja óséðu myndirnar á radarinn sinn, ekki síst um þessar mundir í þágu góðs þema.

Fögnum fjölbreytileikanum.

 

The Birdcage (1996)

Gleði, drag, vandræðalegheit, gamanleikarar í góðu stuði og einhver hressasti tengdó-hittingur sem sögur bera af. The Birdcage býr yfir hjartahlýjum móral og tekur fyrir umburðarlyndi, skilning og hreinlega syndir í æðislegri dýnamík leikhópsins. Um er að ræða endurgerð á frönsku myndinni La Cage aux Folles og um leið sjaldgæfan fjársjóð þar sem endurgerðin er betri en frummyndin.

 

Moonlight (2016)

Litla Óskarsmyndin sem komst alla leið. Moonlight væri trúlega yfirborðskennt eymdarklám ef úrvinnslan væri ekki svona lágstemmd, lúmskt eyðileggjandi en jafnvel meiriháttar heillandi á sama tíma. Efniviðurinn sýnir af mikilli einlægni og nærgætni hvernig erfiðir atburðir eiga það til að móta okkur, sem og fólkið í kringum okkur og ekki síður umhverfið. Persónurnar eru allar þrívíðar og trúverðugar manneskjur; flóknar, gallaðar og slær enginn feilnótu á skjánum í hlutverki sínu.

 

Blue is the Warmest Color (2013)

Ást. Uppgötvun. Þroski. Mistök. Sundrun. Minningar.
Það er fjári margt sem Blue is the Warmest Color tekst á við úr hinum súrsæta hversdagsleika og þó hundlöng sé (þrír tímar eða svo…) breytir hún áhorfandanum í flugu á vegg í lífi þeirra Adéle og Emmu. Firnasterk frammistaða skjáparsins, persónuleikar þeirra og viðtengjanlegar tilfinningar beggja halda öllu gangandi.

 

Weekend (2011)

Raunsæ og ótrúlega hrífandi saga um samband tveggja ungra breta. Leikurinn í myndinni er nánast eins og hann sé spunninn á staðnum en gefur það myndinni hversdagslegan og öflugan keim. Weekend fjallar einnig almennt um upplifun og sambönd samkynhneigðra manna af miklu innsæi og einlægni ofan á það. Einföld en gríðarlega marglaga kvikmynd.

 

Bound (1996)

Eflaust er einhverjum kunnugt hverjir Wachowski-bræðurnir voru (sem urðu svo Wachowski-syskinin og að lokum systurnar). Tvíeykið malaði gull með Matrix-þríleiknum en skömmu áður en þær vinsældir komu, útbjó það lítinn en þrælspennandi trylli þar sem kemistrían lak af þeim Ginu Gershon og Jennifer Tilly. Bland af ástarsögu, svikamillu og spennumynd í sígildum Hitchcock-stíl, Bound ætti að halda þér í heljargreipum.

 

Fucking Åmal (1998)

Fyrsta mynd sænska leikstjórans Lukas Moodyson er á meðal hans bestu. Fucking Åmal fangar þá tilfinningu ótrúlega vel hvernig það er að vera félagslega útskúfaður á unglingsárunum… fyrir það eitt að vera öðruvísi en vinsælu krakkarnir. Á sama tíma fylgir hér hjartnæm og yndisleg ástarsaga unglingsstúlknanna Agnesar og Elínar sem væri sóun að líta ekki aftur á við tækifæri.

 

Heavenly Creatures (1994)

Ástin unga er erfið, þá ekki síður þegar foreldrarnir úr báðum áttum mótmæla þínum tilfinningum og þér sem þinni eigin kynveru yfir höfuð. Heavenly Creatures er byggð á sönnum atburðum og segir frá tveimur unglingsstúlkum sem tengjast og lifa í sínum eigin heimi. Þegar blákaldur raunveruleikinn fer að skella á og ýmsar hraðahindranir standa í vegi þeirra fer allt á annan endann. Myndinni er leikstýrt af Peter Jackson (Lord of the Rings, The Hobbit, Braindead) og sýnir hann hér hvað virkilega í honum býr, með bæði fallegum hætti og hreint út sagt ógeðslega grimmum. Lokasenurnar skilja ýmislegt eftir sig, segjum það, en hið sama má segja um alla myndina. Búið ykkur undir högg.

 

Hedwig and the Angry Inch (2001)

Rocky Horror er svo sannarlega ekki eini „költ-rokksöngleikurinn“ um leitina að hinu sanna sjálfi. Hedwig and the Angry Inch inniheldur skemmtilega tónlist með enn betri textum og fer John Michael Cameron – leikstjóri, handritshöfundur og aðalleikari myndarinnar – svívirðilega á kostum. Cameron gæðir Hedwig dýpt, reisn, húmor og kynþokka og er mælt með að gefa þessari séns, í fyrsta sinn sem á ný.

 

Philadelphia (1993)

Philadelphia er algjör klassíker og Tom Hanks hefur sjaldan verið áhrifaríkari. Þeir Denzel Washington eiga ógleymanlegan samleik (og ekki leiðinlegt heldur að sjá þarna ungan Antonio Banderas í hlutverki ástmanns Hanks) í mynd sem sýnir klærnar þegar kemur að mismunun og fordóma. Þetta var ein af fyrstu Hollywood-myndunum til þess að fjalla um HIV-faraldurinn og er enn í dag erfitt að horfa á myndina með augun þurr.

 

Milk (2008)

Myndin Milk er byggð á sannri sögu stjórnmálamannsins og mannréttindafrömuðarins Harvey Milk. Hann braut blað í sögu Bandaríkjanna þegar hann var fyrsti opinberlega samkynhneigði maðurinn sem kosinn var til opinbers embættis í landinu. Myndin kemur frá leikstjóra Good Will Hunting og stillir upp sögunni faglega og án bæði sykurs og predikunar, auk þess að skarta góðum leikurum við hvert horn. Sean Penn kemur fantavel út sem Harvey þó megi deila um það hvort hann hafi stolið Óskarsstyttunni frá Mickey Rourke á sínum tíma. En spáum ekki í það.

 

Tangerine (2015)

Rafmögnuð, lifandi og frumleg. Tangerine fjallar um trans-vændiskonuna Sin-Dee sem hefur leit um alla Los Angeles að dólgnum Chester sem hélt framhjá henni á meðan mánaðarlangri fangelsisdvöl hennar stóð. Myndin er öll tekin upp með iPhone 5 snjallsímanum en það sést ekki að fyrra bragði. Andrúmsloftið angar af fallegri litadýrð og má dást að orku leikstjórans Sean Baker við stjórnvölinn (en Baker gerði seinna meir hina þrumugóðu The Florida Project) og ekki síður persónanna sem söguna prýðir.

 

Brokeback Mountain (2005)

Söknuður getur bæði verið gullfallegt fyrirbæri og ömurlegt. Þetta kemst til skila í hinni dásamlega mannlegu og hæglátu Brokeback Mountain, þar sem Heath Ledger heitinn og Jake Gyllenhaal sýna sínar allra bestu hliðar. Í gegnum árin hefur þessi mynd verið oft fljótfærnislega stimpluð sem „kúrekahommamyndin,” en við nánari skoðun kemur í ljós að hún er svo miklu, miklu, MIKLU meira en það. Þessi rífur í hjartaræturnar.

 

I Love You, Phillip Morris (2009)


Gúmmíkarlinn Jim Carrey hefur farið um víðan völl, bæði í drama og gamanhlutverkum. Hins vegar hefur hann aldrei sýnt hlið á sér eins og hér, þar sem hann leikur ósvífinn svikahrapp, Steven Russell að nafni, sem kolfellur fyrir ljúflambinu Phillip Morris (frábærlega leikinn af Ewan McGregor). Russell lifir miklu kóngalífi og nýtir þekkingu sína sem fyrrum lögregluþjónn til að svindla á kerfinu. Aftur á móti kemst alltaf upp um gjörðir hans og er hann settur í steininn… ítrekað. Það stöðvar þó ekki Steven frá því að gera allt sem hann getur fyrir hann Phillip sinn og frelsið. Framvinda myndarinnar er dásamlega léttgeggjuð og langsótt en eins og fram kemur í myndinni er þetta dagsatt, svona að mestu.

 

Carol (2015)

Það er erfitt að sogast ekki inn í þessa vönduðu og fallegu kvikmynd, sem byggir á skáldsögunni The Price of Salt eftir Patriciu Highsmith frá 1952.  Titilpersónan er leikin af kjarnaleikkonunni Cate Blanchett og unga konan sem hún hrífst af, Therese, er leikin af Rooney Mara – og báðar eru hreint út sagt gallalausar í hlutverkum sínum. Myndin er bæði dáleiðandi ástarsaga og í senn merkileg hugleiðing um stöðu samkynhneigðra kvenna sem voru nær ósýnilegar í samfélaginu á þessum tíma.

 

 

The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)

Vegamyndir kvikmyndasögunnar eru jafn margar og þær eru mismunandi, en fáar eiga séns í stuðið sem prýðir ferðalag þeirra Bernadette (Terrence Stamp), Mitzi (Hugo Weaving) og Feliciu (Guy Pearce) um eyðimerkurlandslag Ástralíu. Tilgangur ferðalagsins er að sýna hvað í þeim býr með sturlaðri dragsýningu. Priscilla er einfaldlega allt sem hún þarf að vera; fyndin, skemmtileg og þríeykið er alveg í essinu sínu.

 

 

FLEIRI GÓÐAR

The Bitter Tears of Petra von Kant (1972)
The Rocky Horror Picture Show (1975)
Happy Together (1997)
But I’m a Cheerleader (1999)
Mysterious Skin (2004)
Órói (2010)
Pride (2014)
Hjartasteinn (2017)
God’s Own Country (2017)
Love, Simon (2018)

 

Eru einhverjar myndir sem þér finnst vanta?
Láttu okkur vita í athugasemdum.

Tómas Valgeirsson
Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.

Fleiri fréttir

Mest lesið

Drengirnir eru fundnir

Ekki missa af

Bleikt
Í gær

6 góð ráð gegn meðgöngukláða

6 góð ráð gegn meðgöngukláða
Bleikt
Í gær

Nú getur þú kúkað glimmeri – En við mælum ekki með því

Nú getur þú kúkað glimmeri – En við mælum ekki með því
Bleikt
Fyrir 2 dögum

Ósáttur faðir hefur fengið nóg og húðskammar dóttur sína – Myndbandið sem hefur vakið heimsathygli

Ósáttur faðir hefur fengið nóg og húðskammar dóttur sína – Myndbandið sem hefur vakið heimsathygli
Bleikt
Fyrir 2 dögum

Tobba og Kalli telja niður í settan dag – Grenja?

Tobba og Kalli telja niður í settan dag – Grenja?